"περνούσαν οι μέρες......"

...." Περνούσαν οι μέρες κι ο χαμός του πατέρα μου, μ'έκανε να σκέφτομαι να γυρίσω στο νησί όσο πιο γρήγορα μπορούσα: παράλληλα όμως, σκεφτόμουνα ότι χρειαζόμουνα κάποια χρήματ' ακόμα: γυρνώντας στη Ρόδο, ήξερα πως δεν θα' βρισκα αμέσως δουλειά σαν μουσικός- αν και θα προσπαθούσα να το κάνω-
γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου πάνω σε μια καρέκλα και τη ζωή μου να κυλά μέσα σε 16
τετραγωνικά μέτρα κι ας ήταν σίγουρο το μικρό μεροκάματο. Ήξερα ότι, σύντομα κάποια στιγμή, θα μου 'λειπαν οι φτωχές-σταθερές όμως-χαρές μου, που ήσαν, το άγχος για τη δουλειά μου τη νύχτα, τα νεύρα μου με τους μουσικούς για τα λάθη μας στις πρόβες, το κούρδισμα της κιθάρας μου, τα χειροκροτήματα με τα χρωματιστά φώτα και κυρίως το ρίγος που νοιώθω όταν η φωνή μου πέφτει μ' έναν όμορφο στίχο απαλά και ταιριαστά πάνω στ' ακόρντα....Κι αν κάποιος δεν έχει κοντέψει τα χείλη του σε μικρόφωνο να τραγουδήσει, ίσως, δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει τι εννοώ!...."
Απόσπασμα απ' το βιβλίο μου
"Μιά παρτίδα τάβλι"